کارگاه آموزشی والدین پایه ششم الف و ب
بهمن ماه 1404

اون بچه ای که بهش میگی "چقدر حرف میزنی!"
بعدا میشه همون آدمی که وقتی میخواد به یه نفر پیام بده یا زنگ بزنه مدام با خودش میگه نکنه مزاحمش بشم؟!

اون بچه ای که بهش به شوخی میگی "شیطونی کنی ولت می کنم میرم"
میشه همون آدمی که توی تک تک رابطه هاش اضطراب رها شدن رو با خودش حمل میکنه.

اون بچه ای که  بهش‌ میگی "از بچه مردم یاد بگیر"
میشه همون آدمی که لحظه لحظه زندگیش در حال مقایسه خودش با بقیه‌ ست.

اون بچه‌ای که بهش میگی "اه بسه دیگه چقدر گریه می‌کنی!"
میشه همون آدمی که توانایی ابراز احساسات نداره.

 اون بچه ای که  مدام بهش گفتی "چرا بیست نشدی؟!"
میشه همون آدم کمال‌گرایی که تا چیزی که کامل و عالی نباشه نمی‌تونه بپذیرتش.

حرف هایی که به بچه ها می زنیم، آینده اونها رو شکل میده
توی حرف زدن با بچه ها حساس باشیم.

کارگاه آموزشی والدین پایه چهارم ب
دی ماه 1404

کارگاه آموزشی والدین پایه چهارم الف و ج
دی ماه 1404

گاهی مهربانی، نه در حرف های بزرگ، 
که در بستن بند کفشِ دوستی جا می گیرد...
آن هم وقتی زنگ آخر خورده و همه رفته اند.
وقتی همه رفتند، 
یکی ماند
 برای نشان دادن محبت...

فحش دادن کودکان معمولاً نشانه‌ای از یک مشکل رفتاری یا واکنشی به محیط اطراف است.
دلایل رایج این رفتار می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

1) الگوگیری از دیگران:
کودکان اغلب از بزرگ‌ترها، دوستان، یا رسانه‌ها (تلویزیون، بازی‌ها، اینترنت) تقلید می‌کنند. اگر در خانه یا محیط اطراف فحش رایج باشد، کودک هم احتمالاً آن را تکرار می‌کند.

2) جلب توجه:
برخی کودکان متوجه می‌شوند که با فحش دادن می‌توانند توجه دیگران (چه مثبت و چه منفی) را جلب کنند، مخصوصاً اگر احساس کنند نادیده گرفته می‌شوند.

3) بیان خشم یا ناتوانی در ابراز احساسات:
کودکانی که نمی‌توانند احساسات خود را به درستی بیان کنند، ممکن است از فحش به عنوان راهی برای ابراز خشم یا ناراحتی استفاده کنند.

4) فشار همسالان:
برای پذیرفته شدن در جمع دوستان، برخی کودکان ممکن است از واژگان نامناسب استفاده کنند تا "باحال" یا "جذاب" به نظر برسند.

5) عدم آگاهی از معنای واژه:
کودکان کوچکتر ممکن است ندانند که یک واژه فحش است و فقط آن را شنیده و تکرار کرده‌اند.
‍‌
.راهکار مدیریت فحش دادن کودکان را در مطالب قبل تر بخوانید

نقاشی های کودکان، شاید ساده بنظر برسد اما پر از حرف و صداست...
نقاشی هایشان زبان بی کلام دنیای درون آنهاست،
جایی که احساسات، آرزوها، ترس ها و شادی ها با رنگ ها حرف می زنند.
وقتی به نقاشی هایشان نگاه می کنیم،
درواقع به دل هایشان گوش می دهیم
و این شنیدن، آغاز فهم، همراهی و تربیت درست است. 

راهکارهایی برای مدیریت فحش دادن کودکان

 ۱. الگو بودن:
جلوی کودک خودتون و دیگران از کلمات محترمانه استفاده کنید.

 ۲. بی‌توجهی حساب‌شده:
اگر فقط برای جلب توجه فحش میده، عکس‌العمل شدید نشون ندید. گاهی اوقات در لحظه بیان کلمات، بی توجهی اطرافیان، آن رفتار را خاموش می کند. کودک با گرفتن اولین توجه، چه بصورت خندیدن یا حتی اخم و دعوا، این رفتار را تکرار می کند.

 ۳. جایگزین کردن کلمات:
بهش یاد بدید به‌جای فحش، کلمه بامزه یا بی‌ضرر بگه.

 ۴. آموزش احساسات:
بهش یاد بدید وقتی عصبانی یا ناراحت میشه، با جمله‌هایی مثل "ناراحتم" یا "عصبانی‌ام"  احساسات خودش رو بیان کنه.

 ۵. تشویق رفتار خوب:
وقتی مؤدبانه حرف می‌زنه یا از کلمات خوب استفاده می‌کنه، تحسینش کنید.

 ۶. محدود کردن رسانه‌ها:
کارتون‌ها، بازی‌ها یا شبکه‌هایی که کلمات زشت در آنها زیاد گفته میشه، باید کنترل بشن.

 ۷. صحبت آرام:
وقتی فحش داد، در آرامش بگید "این کلمه قشنگ نیست، بیا با هم یه کلمه بهتر پیدا کنیم".

 نکته مهم:
تنبیه شدید یا داد زدن باعث میشه کودک بیشتر لجبازی کنه و فحش دادن براش جذاب‌تر بشه.

نوشتن تکالیف توسط کودکان باید مثل بقیه فعالیت ها، از مدیریت درستی برخوردار باشد.
به نکات زیر توجه کنید:

۱- قبل از  انجام تکالیف مدرسه به او فرصت استراحت بدهید: بهتر است کودک بعد از مدرسه، استراحت و خواب داشته باشد. البته که ویژگی های همه کودکان مثل هم نیست و بعضی از کودکان عادت به خوابیدن ظهر ندارند. و اگر این عادت را ندارند، پس از استراحت کوتاهی، بهتر است به انجام تکالیف مشغول شوند.

۲-زمان مشخصی را هر روز برای انجام تکالیف مدرسه تعیین کنید: از او بپرسید چه زمانی را برای نوشتن تکالیفش ترجیح می دهد؟ و آن زمان را هر روز برای نوشتن و خواندن تکالیف درنظر بگیرید. 

3- بین انجام تکالیف استراحت های 10 دقیقه ای قرار دهید: به اندازه ای که از جای خود بلند شود، آب یا غذایی را بخورد و کمی راه برود (استفاده از گوشی و شروع فعالیتی جدید بین انجام تکالیف توصیه نمی شود). 

4- اگر کودک شما خیلی زود از نوشتن خسته می شود یا می گوید دستم درد میگیرد، بهتراست از فعالیت های تقویتی مچ و دست ها و تقویت مهارت های حرکتی ظریف در برنامه روزانه کودکتان استفاده کنید تا بتوانید آنها را توانمند تر کنید.

5- وابستگی کودک به شما را حین نوشتن تکالیف، کم کنید: در روزهای اول کمی سرتان را از روی تکالیفش دورتر ببرید، در روزهای بعد به ترتیب یک قدم دورتر، چند قدم دورتر، به او بگویید یک چیزی را باید از آشپزخانه بیاورید و برمیگردید، روز دیگر زمان دوریتان را بیشتر کنید. این وابستگی باید کم کم تغییر یابد نه بصورت ناگهانی و یکباره!
نکته: در تمام این مراحل لطفا عشق و توجه خود را حتی از راه دور به کودک بدهید. اگر سوالی داشت به او اطمینان دهید که تا آنجایی که بتوانید به او کمک می کنید. بعد از اینکه زمان جدایی شما از او حین نوشتن تکلیف بیشتر شد، سعی کنید از اینکه می تواند خودش مشق هایش را ادامه دهد او را تشویق کنید.

6- اگر عصبانی هستید لطفا کمک نکنید: چون به صورت ناخودآگاه تمام عصبانیت خودتان را روی بچه خالی می کنید و این به نفع هیچ کس نیست. بگذارید دو دقیقه بگذرد و مجددا روی آن تکلیف و آموزش به کودک تمرکز کنید.

7- از تشویق بیش از اندازه و ذوق زدگی مداوم بپرهیزید: تشویق باید برای کودک جذاب و اثرگذار باشد. اگر بصورت افراطی از ما تشویق و پاداش دریافت کند، انگیزه اش نسبت به نوشتن تکالیف کمتر می شود.

8- برای انجام بقیه فعالیت های روزانه نیز زمانی را با کودک مشخص کنید: مثلا استفاده از گوشی موبایل باید پس از انجام تکالیف کودک و به مدت 1 ساعت باشد.

9- کودک را عادت دهید در یک جای مشخص، آرام و به دور از رفت و آمد اعضای خانواده یا سر و صدا تکالیفش را انجام دهد. بعضی از کودکان متاسفانه عادت می کنند جلوی تلویزیون یا جای شلوغ در کنار اعضای خانواده تکلیف بنویسند و این شیوه مناسبی نیست. این نظم، آموزشی است برای او که بداند هرکاری در جای مخصوص خود باید انجام شود. عوامل حواسپرتی باید در هنگام تکلیف نوشتن و درس خواندن کودک، به حداقل برسد.

10- هر کودک ویژگی منحصر بفردی دارد، از مقایسه او با دیگران و همکلاسی هایش بپرهیزید: مقایسه کردن هرگز تنبلی در نوشتن تکالیف را بهبود نمی بخشد.

11- اگر کودک بخاطر لجبازی با شما یا علت دیگری از نوشتن تکالیفش سر باز می زند، از دعوا، خشم، تنبیه و... بپرهیزید و فقط به او بگویید :باشه هر طور می دانی رفتار کن اما بدان که فردا معلمت تکالیفت را بررسی می کند. و بگذارید خودش با عواقب ننوشتن تکالیفش در مدرسه مواجه شود.

نکته: در صورتی که کودک نمی خواهد تکالیفش را انجام دهد، باید از انجام تعدادی از فعالیت های دیگر محروم شود، مثل پارک رفتن، استفاده از گوشی، تلویزیون دیدن، فوتبال بازی کردن و... . برای انجام این فعالیت ها، او ملزم به انجام تکالیف و درس خواندن است.

هیچ وقت مدرسه را به عنوان تنبیه برای بچه ها قرار ندهید.
گاهی برخی والدین وقتی جمعه است می گویند؛ کی می شود شنبه شود بروی مدرسه از دستت راحت شوم.
یا میگویند؛ چقدر اذیت میکنی، بگذار در دفترت بنویسم خانم معلمت امروز رفتی دعوات کنه.
با این رفتار مدرسه را زندان برای بچه معرفی می کنند.
در حالی که مدرسه گلستان و باغ تعلیم و تربیت است و ما باید برای بچه هایمان آن فضا را زیبا ترسیم بکنیم.

اگر قرار است جیغ نزنم، داد نزنم، کتک نزنم، و… پس چکار کنم؟!
انتظارات خود را تعدیل دهید. شادی کودکانه آن ها را فدای نظم و انضباط نکنید.
در آخر سوال کنید «خب حالا چطور این مسئله رو حل کنیم؟
به فرزندتان یاد دهید از اشتباهاتش بیاموزد نه آن که به اشتباهاتش بیاویزد!
اگر به خاطر هر اشتباه او داد بزنید تهدید کنید یا تنبیه کنید فرزندتان بخشندگی و مهربانی با خود و افراد زندگیش را نمی آموزد.
گاهی اجازه دهید اشتباهات بی خطر کند و بعد بدون منت به او بیاموزید چگونه جبران کند.

کارگاه آموزشی والدین پایه سوم الف و ب
آبان ماه 1404

نقاشی با مراجع کوچک برای بروز احساسات و مدیریت خشم

آموزش استفاده صحیح از فضای مجازی، خطرات و آسیب ها
پایه ششم الف
آبان ماه 1404

هفته پیشگیری از آسیب های اجتماعی
22 تا 28 آبان ماه

عوامل مؤثر در ایجاد آسیب‌های اجتماعی
مطالعات انجام‌ شده در ارتباط با آسیب‌های اجتماعی، عوامل زیر را منشأ بسیاری از انحرافات اجتماعی قلمداد نموده‌اند. مثل:
۱- نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی
۲- رفاه اقتصادی خانواده
۳- فقر مادی خانواده
۴- بیکاری
۵- رشد صنعت و پیشرفت تکنولوژی
۶- ستیزه والدین
۷- شیوه‌های تربیتی والدین 
۸- عدم آگاهی و بینش صحیح والدین

ارتقای مهارت‌های اجتماعی دانش آموزان
ازجمله راهکارهای ارتقای مهارت‌های اجتماعی دانش آموزان به‌ منظور پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی و رفتارهای پرخطر در مدارس می‌توان به:
۱- توجه به مهارت‌های اجتماعی در برنامه‌ریزی درسی
۲- نشان دادن تأثیرات مخرب دوستان نالایق و ناشایست و چگونگی قطع ارتباط با آنان
۳- آموزش مهارت‌های زندگی نظیر دوست‌ یابی و خود شناسی و کشف خود در محتوای آموزشی
۴- اجازه‌ی ابراز وجود به دانش آموزان از طریق دادن مسئولیت و استفاده از دیدگاه‌ های آنان در مدرسه
۵- تقویت عزت‌ نفس و احترام دانش آموزان توسط معلم
۶- تقویت ارزش‌های دینی دانش آموزان توسط معلمان
۷- تقویت ارزش‌های دینی در خانواده
8- آموزش نه گفتن از کودکی در خانواده‌ ها از طریق اهمیت دادن به اظهارنظر وی و شروع از موارد کوچک و غیر مهم.

آسیب اجتماعی چیست؟
تعریف آسیب اجتماعی: آسیب های اجتماعی به دسته ای از نابسامانی ها و ناهنجاری های رفتاری افراد یک جامعه چه بصورت فردی و یا جمعی  اطلاق می شوند که ریشه در بی نظمی ها، کژکارکردی های پدیده های اجتماعی و پیامدهای نامطلوب آنها دارد. این آسیب ها غالبا باعث رنجش روانی، جسمی و مادی اقشار خاص و آسیب پذیر جامعه می شوند. و همچین می توان گفت که : به هر نوع عمل فردی یا جمعی گفته می شود که در راستای اصول اخلاقی و قواعد عام عمل جمعی یا غیررسمی جامعه محل فعالیت کنشگران قرار نمی گیرد و در نتیجه با منع قانونی و یا قبح اخلاقی و اجتماعی روبه رو میگردد.

انواع آسیب های اجتماعی
آسیب‌های اجتماعی دانش آموزان
آسیب‌‌ در فضای مجازی
بزهکاری
اعتیاد به مواد مخدر یا الکل
طلاق
بیکاری
خشونت های خانگی و قلدری در اجتماع
خودکشی

کارگاه آموزشی والدین پایه دوم الف و ب
آبان ماه 1404

گاهی اوقات برای برقرای ارتباط بهتر با مراجع، نقاشی کشیدن بهترین راه حل است.
خصوصا برای مدیریت اضطراب و کاهش خشم

به مناسبت هفته پدافندغیرعامل
جلسه آموزشی امنیت فضای مجازی
پایه پنجم الف و ب
آبان ماه 1404

جلسه آموزشی والدین پایه اول الف و ب
مهر ماه 1404

دانش آموزان کلاس ششم ب
مهر ماه 1404

والدین، وظیفه دارند «انتخاب کردن» را به فرزندانشان بیاموزند...
شما دائم برای فرزندتان تصمیم گیری نکنید، یا نظرتان را به او تحمیل نکنید. زیرا او باید در سالهای آینده، تصمیم ها و انتخاب های مهمی داشته باشد، مثل: انتخاب دوست، انتخاب رشته تحصیلی، انتخاب شغل، انتخاب همسر و...
حق انتخاب دادن به کودکان مهم است زیرا به توسعه مهارت‌های تصمیم‌گیری، افزایش اعتماد به نفس و تقویت حس مسئولیت‌پذیری آن‌ها کمک می‌کند. این فرایند به کودکان اجازه می‌دهد که یاد بگیرند چگونه تصمیم‌های منطقی بگیرند و مسئولیت آن‌ها را بپذیرند.
تعداد انتخابهای کودک را محدود کنید تا قدرت تصمیم گیری پیدا کند و انتخاب کردن را یاد بگیرد.
 دو یا چند گزینه به او پیشنهاد دهید تا بتواند یکی از آنها را انتخاب کند و همچنین در مسائلی که مربوط به خودش است بگذارید به تنهایی تصمیم گیری کند و شما نظارت لازم را داشته باشید.

تا حالا احساس کردید که بچه‌تون امکانات و وسایل زیادی داره اما بازم ناراضیه؟

 اشکالی نداره بچه‌ها چیزی بخوان، یا آرزویی داشته باشن و بهش نرسن.
به عنوان یه والد، هیچ‌وقت از اینکه تصمیم‌گیری برای اینکه بچه‌ها چی داشته باشن یا چی نداشته باشن کوتاه نیاید!
این مسئولیت و حق شماست که تعیین کنید چی مناسب بچه شما و خانواده شماست.
ما به عنوان والدین از اینکه ببینیم بچه‌مون ناامید یا ناراحت شده متنفریم اما این درس زندگیه، باید یاد بگیره چطوری با این احساس کنار بیاد و بگذره.
 شما دوست دارید همه آرزوهای بچه‌تون رو برآورده کنید اما جایی و روزی می‌رسه که آرزوهاش از سقف توانایی شما بیشتر می‌شه، اون‌وقت چی؟

سرمایه گذاری واقعی این است که از الان مراقب فرزندت باشی واستفاده از گوشی و تبلت و... را به حداقل برسانی تا در نوجوانی شاهد اضطراب و افسردگی او نباشی!
فریب این را نخوریم که با گوشی ساکت می شود، بعدا تاوان لحظه لحظه اش را پس می دهیم...
هر چقدر میتوانید بچه ها را به فعالیت های حرکتی تشویق کنید، برای تمرکز ذهن، سلامتی و شادابی بدن مفید تر است.
 از مضرات استفاده بیش از حد از موبایل وتبلت، بازی های کامپیوتری و... می توان به موارد زیر اشاره کرد:
اختلال در خواب
کاهش تمرکز حافظه
افت تحصیلی
بروز نشانه های پرخاشگری و عصبی بودن
کلافگی و بی حوصله شدن در ساعات دیگر روز
بی تحرکی افزایش وزن
درد های استخوانی و عضلانی گردن، کمر و...
ضعف بینایی
اضطراب و استرس
و...

لطفا با نظارت صحیح، میزان استفاده فرزندانتان را مدیریت کنید.

در مورد موفقیت ها و شکست های فرزندتان منطقی عمل کنید:
برخورد منطقی با شکستها و موفقیتها باعث می شود انگیزه برای کارهای بعدی در فرزند شما از بین نرود.
بزرگ کردن موفقیت و زیاد منفی جلوه دادن شکست هیچ کدام صحیح نیست.
اگر فرزندتان در یک مسابقه ورزشی مدال می آورد، آن را زیاده از حد بزرگ و با اهمیت جلوه ندهید، زیرا اگر دوباره نتوانست مدال بیاورد شدیدا احساس بی ارزشی می کند.
اگر هم شکست خورد آن را زیاد مهم تلقی نکنید تا بتواند باز تلاش خود را از سر گیرد.
در این مورد، شکست و موفقیت در تحصیل حائز اهمیت ویژه ای است.

چند نمونه تفکر اشتباه که بدون اینکه حواسمون باشه حال ما رو بد می‌کنند:

ذهن خوانی: فکر می‌کنید بدون شواهد کافی می‌دانید که دیگران به چه چیزی فکر می‌کنند، مثال: «جواب سلامم را نداد پس حتما از دست من ناراحت است»

پیش‌گویی: پیش‌بینی می‌کنید که حوادث آینده بد از آب در می‌آیند یا خطر زیادی شما را تهدید می‌کند.

فاجعه سازی: معتقدید هر چه اتفاق افتاده یا خواهد افتاد به شدت افتضاح، ناخوشایند و غیر قابل تحمل است.

نادیده گرفتن جنبه‌های مثبت: کارهای مثبت خودتان یا دیگران را پیش پا افتاده و ناچیز می‌بینید. مثال: «این کار از عهده همه بر می‌آید...»

شخصی سازی: علت بروز حوادث منفی را به خودتان نسبت می‌دهید و سهم دیگران را در بروز مشکل نادیده می‌گیرید.

سرزنش گری:دیگران را علت مشکلات و احساسات منفی خود می‌دانید و از طرفی مسئولیت تغییر رفتارتان را نیز فراموش می‌کنید.

مقایسه ناعادلانه: حوادث را ناعادلانه تفسیر می‌کنید، فقط نقاط مثبت دیگران را می‌بینید و فقط نقاط منفی خودتان را مورد بررسی قرار می‌دهید.

متحد بودن پدر و مادر، یکی از مهم‌ترین مسائلی است که باید توسط والدین رعایت شود:
ممکن است شما روش‌های مختلفی برای تربیت و تنبیه کردن فرزندتان داشته باشید و می‌توانید در مورد آن‌ها با یکدیگر صحبت کنید؛
اما هرگز سعی نکنید مقابل فرزندتان، تلاش دیگری را کم‌تر جلوه دهید.
حرف های والدین باید تکمیل کننده یکدیگر باشد نه متضاد!
مثلا فرزند شما درخواستی را از مادرکرده است. مادر مخالفت می کند، کودک مجددا اصرار می کند و این درخواست را از پدر هم می کند. پدر در این شرایط باید به گفته های مادر اشاره کند و بگوید هر چه مادر تو گفته من هم همان را می گویم.

احترام گذاشتن، یکی از اساسی‌ترین شرایط رشد سالم روانی کودکان است
بعضی از والدین فرزند خود را دوست دارند ولی ممکن است به او احترام ‌نگذارند.
نکته مهمی که والدین باید به آن دقت کنند این است که دوست داشتن فرزند کافی نیست
بلکه لازم است شما برای او احترام قائل باشید.
احترام به کودک و نوجوان به همان اندازه اهمیت دارد که دوست داشتن او.
اگر می‌خواهید سخن شما روی فرزندتان موثر باشد به او احترام بگذارید
با احترام با صحبت و رفتار کنید و برایش حریم قائل شوید.

مسؤولیت اشتباه خود را بپذیرید تا فرزندتان از شما یاد بگیرد.
مثلا بگویید:
«درست است، تو حق داری. من اشتباه کردم. اجازه بده تا خطای خود را جبران کنم.»

گاهی پیش می آید مثلا در بازی، توپ از دست شما می افتد، این گونه خطاها این فرصت را به شما می دهد تا مسائلی همچون پذیرفتن کارهای خود و درست کردن شرایط را به کودک خود بیاموزید. این کار، اعتماد به نفس کودک را نیز افزایش می دهد. بعلاوه کودک متوجه می شود عذرخواهی کردن نشانه ضعف نیست بلکه از قدرت فرد نشات می گیرد.
همچنین والدین با این کار احساس خویشتن پذیری را به کودک القا می کنند...

اگر فکر می کنید
می توانید، پس می توانید
و اگر فکر می کنید،
نمی توانید پس نمی توانید !
این باور شماست که از شما
انسان قوی و توانمند و یا انسانی
ضعیف و ناتوان می سازد…!
باور انسان می تواند او را ضعیف یا توانمند کند…
هفته بهداشت روان، 18 تا 24 مهرماه را خدمت همه شما عزیزان تبریک عرض می کنیم.

درحین گوش دادن به حرف فرزندان جملاتی به زبان بیاورید که
نهایت توجه تان را به صحبت های او نشان دهید 
مانند"وای چه جالب" "من اصلاً نمی دانستم"

کودک را وادار به معاشرت نکنید بسیاری از کودکان از قرار گرفتن در جمع‌های غریبه دچار ترس می‌شوند و این طبیعی است.

 درباره احساسات کودک از او سوال کنید. این کار باعث می‌شود که احساسات واقعی او را در مواجهه با موقعیت‌های مختلف بشناسید.

 برچسب‌زدن به کودک ممنوع!این که در برخوردهای اولیه با یک کودک به او بگویید چقدر خجالتی هستی، دردی از او دوا نمی‌کند و اصلاً اصولی نیست و اتفاقا ین کار اعتمادبه‌نفس او را پایین می‌آورد و منجر به اضطراب می‌شود.

 به کودک کم‌رو فرصت بدهید تغییرات ناگهانی و یکباره برای کودکان سخت و استرس‌زا است. بنابراین اگر کودک خجالتی دارید، او را به صورت ناگهانی در موقعیت‌های سخت قرار ندهید.

 در برخورد با کودکان خجالتی صبور باشید.البته که خجالتی بودن هم اشکالی ندارد و در برخی مواقع مزیت محسوب می‌شود. کودکان خجالتی رفتارهای پرخطر ندارند و خود را در معرض اتفاقات بد قرار نمی‌دهند.

 علایق کودک خود را بشناسید شناسایی علایق کودک کمک می‌کند که بدانید چگونه می‌توان او را به محیط‌های تازه وارد کرد.